ebrahimhatamiابراهیم حاتمی*: برای آمدن، فرزندان شان را آراسته بودند. عمدتا با نماد پرچم که یا بالای سر بود یا روی کالسکه یا برگونه صورتها.

وقتی جنگ رسانه ای برپاست مردم خوب می دانند برای دشمن با چه شمایلی حضور یابند. انگار تک تک کسانی که آمدند می دانستند باکدام ژست، وفاداری شان بیشتر نمایان می شود.

آنقدر جمیعت آمده بودند که نقطه شروع و پایان یکی شده بود با آنکه فاصله به اندازه دو کورس تاکسی بود اما در مسیر ، جای خالی دیده نمی شد.

وقتی مراسم تمام شد تازه فهمیدم چقدر راه رفتیم و چه ورزشکاران خوبی هستیم.

امروز دوربین های ضعیف هم می توانستند عکس های قوی و ماهرانه بگیرند چون سوژها آماده بودند و متنوع و البته پر از شور.

رسانه های دشمن ممکن است مثل سالهای قبل بگویند آرشیو است یا سکوت کنند و یا داستانی برای منحرف کردن ذهن ها از جایی پیدا کنند اما نباید ناراحت شد چون رنگ رخساره شان خبر می دهد از سر درون.

حقیقت آن است که با وجود آنکه با سکوت انکار می کنند ولی ترس شان معلوم می شود و اثرات این حضور در آنها احساس می شود. درست مثل کسی که شیر ژیان را ببیند و دچار لکنت و سکوت شود اما لرزیدنش می گوید که ترس با او چه کرده است.

بیهوده نیست که مدام از همه گزینه ها روی میز از جمله نظامی می گویند ولی دستشان به ماشه نمی رود.

پاسخ معمای بی اثر شدن گزینه های روی میز، همین حضور تماشایی و همین مقاومت چهل ساله است.

* ابراهیم حاتمی، خبرنگار پارلمانی و فعال رسانه ای کشور

منبع: سایت دیده بان