انتخاب خبر: در نامه 500 نفر از مسئولین تشکل‌های انقلابی و فعالین دانشگاهی و حوزوی کشور به مقام معظم رهبری بر ضرورت آغاز اصلاحات ساختاری و انقلاب‌گونه در وضعیت فعلی کشور در سال 97 تأکید شده است.

به گزارش انتخاب خبر؛ نویسندگان نامه، سال 1397 را سالی مهم و سرنوشت‌ساز برای انقلاب چهل ساله‌ ایران دانسته و هشدار داده اند: ناامیدی و احساس مردم -خصوصاً نسل جوان- مبنی بر نداشتن آینده‌ای بسامان و افق روشن پیش‌رو، که اعتراضات مردمی سال 96 صورتی از آن را به نمایش گذاشت، زنگ خطر هولناک فروپاشی اجتماعی ایران را به صدا در آورده است.

و اما نهضت آزادی هم نسبت به خطر فروپاشی در ایران هشدار داده است. نهضت آزادی ایران در بیانیه‌ای که به مناسبت آغاز سال ۱۳۹۷ صادر کرد نسبت به خشونت سازمان‌یافته در بستر جامعه بحران‌زده و ناکارآمدی حاکمیت در ایران هشدار داد.

محمد توسلی در این بیانیه نوشته است: سال ۱۳۹۶ در حالی به پایان رسید که در طول آن، به ویژه پس از تجمعات اعتراضی دی ماه، شاهد رخدادهای اندوهباری بودیم که در صورت تکرارآنها در سال ۹۷ «خشونت‌ فراگیر» در آینده‌ای نه چندان دور قابل پیش‌بینی خواهد بود. تجمعات ناآرام خیابانی در ارتباط با مطالبات اقتصادی و معیشتی -که هر چند روز یک بار در گوشه و کنار کشور رخ می‌داد- شامل اعتراضات مال‌باختگان موسسات مالی و اعتباری یا کارگران بیکار شده و افرادی که ماه‌ها حقوق و دستمزدی دریافت نکرده‌اند، درگیری‌های بی‌سابقه با دراویش گنابادی، که به کشته و زخمی شدن نفراتی از هر دو سو انجامید، زد و خوردها و کشمکش‌ها بر سر نحوه توزیع منابع آب در شهرهای استان اصفهان، رویارویی غیرمسالمت‌آمیز با تجمعات پیگیر حقوق زنان در هفدهم اسفند و... گوشه‌هایی از این رویدادهای نامطلوب به شمار می‌آیند.

بیانیه نهضت آزادی می افزاید: حوادث دی ماه ۹۶، آمادگی جامعه ایران را برای شکل‌گیری و فراگیر ساختن بسترهای کلان خشونت نشان داد. پیامدهای این خشونت پیش رو، نه تنها نظام سیاسی که تمامیت ارضی و انسجام اجتماعی ایران را تهدید می‌کند و در صورت وقوع و گستردگی، روند مبارزات اصلاح‌طلبانه برای برقراری دمکراسی را به مخاطره انداخته، فروپاشی سیاسی و اجتماعی را قابل پیش بینی خواهد کرد.

اما انتشار نامه 500 نفر از مسئولین تشکل‌های انقلابی و فعالین دانشگاهی و حوزوی کشور به آیت الله خامنه ای و همچنین بیانیه نهضت آزادی ایران به مناسبت آغاز سال ۱۳۹۷، بازتاب های فراوانی در داخل و خارج از کشور داشت. یکی از اصلی ترین واکنش ها «ارائه پیشنهاد عفو عمومی زندانیان سیاسی-عقیدتی به رهبر جمهوری اسلامی ایران» در سایت «انتخاب خبر» بود.

هوشنگ امیراحمدی مشهور به لابی جمهوری اسلامی ایران در آمریکا طی مصاحبه با «انتخاب خبر» می گوید: چهل سال است که از انقلاب می گذرد. بهرحال این انقلاب مشکلات زیادی را پشت سر گذاشت و مسائل زیادی هم داشته است. از روز اول، این انقلاب به دلایل مختلف مانند ماهیت انقلاب یا نوع نگرش نیروهای جامعه، یک عده ای را کنار گذاشته است، یک عده ای فرار کردند، یک عده زندگی خود را از دست دادند، یک عده هنوز در داخل کشور غیر خودی هستند، آدم هایی هستند که در هیچ جایی و نه در سیاست و نه در اقتصاد و نه در جوامع اجتماعی و حتی در بخش فرهنگی جامعه تحویل گرفته نمی شوند، یک عده هم تحت عنوان زندانیان سیاسی-عقیدتی اکنون در بازداشتگاه ها به سر می برند.

او می افزاید: من فکر می کنم بعد از 40 سال وقت آن رسیده است که آیت الله خامنه ای اعلام «عفو عمومی» بفرمایند. این «عفو عمومی» جامعه را آرام می کند، آرامش برای جامعه به ارمغان می آورد و از همه مهمتر یک ارتباط سازنده و تنگاتنگ با آن 6-5 میلون نفر ایرانی که در خارج از کشور به سر می برند ایجاد می کند. من اعتقاد دارم میلیاردها دلار می تواند متعاقب این «عفو عمومی» وارد کشور شود.

اما موضوع «عفو عمومی» چقدر در درون ساختار فعلی جمهوری اسلامی ایران عملی است؟ این پرسشی است که مهندس حشمت الله طبرزدی یکی از چهره های اصلی مخالف و منتقد ساختار فعلی جمهوری اسلامی ایران به آن پاسخ می گوید.

heshmattabarzadi 1حشمت الله طبرزدی از اعضای اولیه دفتر تحکیم وحدت در دهه شصت با انشعاب از این گروه در سال ۱۳۶۳ به همراه برخی دیگر «اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان و فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی» را تأسیس کرد.

او در ابتدا از هواداران جدی جمهوری اسلامی و مقامات نظام در سطح بالا بود، اما با آغاز تورم شدید در دوران ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی به منتقدان حاکمیت تبدیل شد و در دوران پس از دوم خرداد نیز انتقادها و مخالفت های او اوج گرفت.

حشمت الله طبرزدی در سال های ۷۵ و 94 کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری و انتخابات مجلس شد ولی با رد صلاحیت وی از سوی شورای نگهبان، موفق به حضور درکارزار انتخاباتی نشد.

او با تاسیس دفاتر اتحادیه در بیشتر استان‌های کشور فعالیت گسترده ای را رهبری می‌کرد که پس از انتخاب خاتمی نیز فعالیت او ادامه یافت. اوج فعالیت جنبش تحت رهبری او در میتینگ ۲۹ مهر سال ۷۶ بود که با موضوع نهادهای فراقانونی برگزار شد وآنها را به چالش کشید. قبل ازآن نیز در نهم و نوزدهم مهرماه همان سال چنین میتینگ هایی در ارومیه و تبریز برگزار کرد که با اقبال مردمی مواجه گردید و گسترش دامنه موضوعات آن به تهران جنبش دانشجویی ایران را وارد فاز جدیدی از مبارزه نمود وحکومت را با مطالبات جدی دانشجویی- مردمی روبرو ساخت. او در سال‌های پایانی دهه هفتاد به چهره شاخص دانشجویی مخالف جمهوری اسلامی بدل شد و جبهه دمکراتیک ایران را تأسیس کرد و اکنون خود را یک سکولار می‌داند.

وی مدیر مسئول نشریات «پیام دانشجو»، «ندای دانشجو»، «هویت خویش» و «گزارش روز» بود. با وجود اینکه وی چندی پیش از رویداد ۱۸ تیر ۱۳۷۸ دستگیر و در زندان به سر می‌برد، اما به دلیل فعالیت هواداران «اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان و فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی» در جریان اعتراضات تیر ماه ۱۳۷۸ برخوردهای سختی با او در زمان بازداشت صورت گرفت.

هفته نامه پیام دانشجو در سال‌های میانه دهه هفتاد افشاگری‌های گسترده‌ای پیرامون فساد اقتصادی و سیاسی در بدنه جمهوری اسلامی منتشر ساخت که یکی از مهمترین آن‌ها اختلاس ۱۲۳ میلیارد تومانی در بانک صادرات بود. این نشریه پس از چند نوبت توقیف، لغو امتیاز شد. طبرزدی همچنین چند بار توسط وزارت اطلاعات دستگیر شد و مورد تهدید قرار گرفت.

حشمت الله طبرزدی در گفتگو با «انتخاب خبر» با اشاره به طرح «ارائه پیشنهاد عفو عمومی زندانیان سیاسی-عقیدتی به رهبر جمهوری اسلامی ایران» معتقد است: موافقت با «عفو عمومی» در راستای انجام گفتگوی ملی در درون و بیرون نظام جمهوری اسلامی ایران، ممکن نیست، برای اینکه اصولا ساختار حکومت و قدرت فعلی به گونه ای نیست که چنین برنامه های اصلاحی را محقق کند.

این فعال سیاسی منتقد جمهوری اسلامی ایران تصریح کرد: رابطه مردم، حکومت و دین در ساختار فعلی جمهوری اسلامی ایران به درستی تبیین نشده است. حکومت فعلی معتقد است که نمایندگی دین و خدا را دارد، و مخالفین و منتقدین، قصد دارند تا ماهیت وجودی این حکومت را به چالش بکشند.

وی افزود: چنین ساختارهایی و چنین حکومت هایی در واقع بسیار مطلق اندیش و تمامیت خواه هستند و تن به اصلاحات جدی نمی دهند، این ها در واقع راهی را که در پیش می گیرند راه همه یا هیچ است؛ یعنی یا باید کلیت و تمامیت قدرت را در دست داشته باشند و حفظ کنند یا اینکه بجنگند، و به قول خودشان شهید شوند.

حشمت الله طبرزدی خاطرنشان کرد: حکومت بارها نشان داده که حاضر نیست تن به مناسبات و گفتگوهای اصلاحی بدهد، چه بسا اگر می خواست تن بدهد طی دو دهه گذشته فرصت داشت، لذا من معتقد نیستم که اصولا قدرت حاکم وارد چنین ساختاری و ساز و کاری شود که تن به اصلاحات ساختاری و انقلاب گونه که هم در نامه 500 نفر از مسئولین تشکل‌های انقلابی و فعالین دانشگاهی و حوزوی کشور و هم در بیانیه نهضت آزادی ایران اشاره شده است، بدهد.

وی در عین حال با طرح این پرسش که عفو را چه کسی یا کسانی باید بدهند؟ گفت: با عنایت به نامه 500 نفر از مسئولین تشکل‌های انقلابی و فعالین دانشگاهی و حوزوی کشور؛ ناامیدی عمیق اجتماعی و احساس تبعیض شدید و دلزدگی از زندگی در کشور و ذیل سازوکارهای حاکمیتی موجود، در افزایش آمار خودکشی و فحشا و دزدی، یا پناه بردن به اعتیاد و مهاجرت به خارج از کشور خود را نشان داده است. با این وصف آیا عفو عمومی باید شامل ملتی باشد که خود قربانی بوده اند یا افرادی که مسبب ایجاد چنین شرایطی بوده اند؟

این فعال سیاسی تصریح کرد: اصلاحات ساختاری و انقلاب گونه نیاز امروز کشور است، اما اگر این اقدام در کوتاه ترین زمان ممکن عملی نشود، در وضعیت کنونی ما راه حل را این می دانیم که همه جنبش های اجتماعی، منتقدین و مخالفین متحد شوند تا شرایط یک رفراندوم آزاد زیر نظر مجامع بین المللی فراهم شود، در غیر این صورت با توجه به اعتراضات فراگیر مردمی در اواخر سال گذشته، همه شرایط برای ایجاد یک آشوب اجتماعی فراهم گشته و در چنین شرایطی پیش بینی آینده کشور، دولت و حکومت سخت دشوار خواهد بود!